Τώρα βρήκε και η Ν∆ να διαλυθεί. ∆εν είναι αυτό συµβολικό; ∆εν είναι της µοίρας κάµωµα; Και τόσο -µα, τόσο- ταιριαστό; Είναι!
Από µια άλλη οπτική, είναι και νοµοτελειακό. Η στάση που κρατά τόσο το κόµµα της αξιωµατικής αντιπολίτευσης όσο και οι υπόλοιποι δορυφόροι του (ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ), τώρα στο κατώφλι του 2016, αποδεικνύει πέρα για πέρα ότι έφτασε -επιτέλους- το ΤΕΛΟΣ της πολιτικής σκηνής, έτσι όπως τη γνωρίσαµε στη µεταπολίτευση, έτσι, όπως τη γνώρισε η γενιά µου.
∆εν είναι µόνο ότι το ΠΑΣΟΚ διαλύθηκε. ∆εν είναι µόνο ότι η Ν∆ προσεχώς διασπάται. Είναι κυρίως το ιδεολογικό τέλµα, στο οποίο έχουν περιέλθει ΟΛΕΣ εκείνες οι πολιτικές δυνάµεις, που θεµελίωσαν την πολιτική τους επιβίωση στο µονόδροµο! Οι λεγόµενοι και «µονοδροµιακοί». Αυτοί που πρεσβεύουν µε πείσµα ότι κάθε φορά θα πρέπει να κάνουµε αυτό που µας λέει η τρόικα, γιατί µια µικρή χώρα, σαν την Ελλάδα, δεν µπορεί να αρνείται ποτέ στους δανειστές της. Γιατί; «Μα, για να µην πάθουµε χειρότερα».
Αυτά µας έλεγαν η Ν∆ και το ΠΑΣΟΚ όλα τα τελευταία χρόνια, παραµένοντας όµηροι του αρπακολατζίδικου φθηνού πολιτικού τους σχεδιασµού, που διαχρονικά ακολουθεί διαδροµή ανάλογη της παρασιτικής τους πορείας στην κοινωνία. Και µε την ίδια λογική πορεύονται ακόµη και τώρα.
Στείρα, πάµφθηνη, άγονη, βλακώδη και χωρίς κανένα αποτέλεσµα αντιπολίτευση. Αυτό κάνει πλέον η Ν∆. Το ακριβώς αντίθετο από ό,τι λέει η κυβέρνηση. Και αυτό, από µόνο του, θεωρείται ικανή πολιτική θέση (για το µυαλό τους, µόνο). Και αυτή η νοοτροπία διαπερνά οριζοντίως και καθέτως... ΤΑ ΠΑΝΤΑ!
Ασπρο ο ΣΥΡΙΖΑ; Μαύρο η Ν∆. Φέρνει αυξήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ; Αντιπροτείνουν µειώσεις αυτοί! Καταφέρνει κάτι καλύτερο ο ΣΥΡΙΖΑ; Επιµένουν στο χειρότερο αυτοί. Παράλληλο πρόγραµµα, για να βοηθήσει τους πολίτες ο ΣΥΡΙΖΑ; Να το µπλοκάρει τρέχει η Ν∆!
ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ (ΓΑΛΑΖΙΑ) ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ
Υπάρχουν θέµατα, που απλά κανείς σηκώνει τα χέρια ψηλά! Που δεν µπορούν να εξηγηθούν µε τίποτα και ποτέ! Και ένα από αυτά τα παραδείγµατα τυφλού µικροκοµµατισµού -ίσως το πιο χαρακτηριστικό- είναι αναµφισβήτητα αυτό που ζήσαµε µε το παράλληλο πρόγραµµα, που θα µείνει ως µια µαύρη µουντζούρα, να λερώνει την πολιτική Ιστορία του τόπου.
Για τα µίντια, µπορεί να ήταν κεντρικό θέµα η αναβολή της συζήτησης του νοµοσχεδίου για µετά τις γιορτές, αλλά το µείζον πολιτικό ζήτηµα -κατά τη γνώµη µας- «γεννήθηκε» µια µέρα πριν. Το απόγευµα, που Ν∆, ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ έφυγαν από τη Βουλή, όταν κατατέθηκε το νοµοσχέδιο. Γιατί δεν ήθελαν να περάσει µε τίποτα αυτό το πράγµα ΠΟΥ ΒΟΗΘΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ! Με τίποτα!
Ο λαός, βέβαια, κατάλαβε πολύ καλά το τι έγινε µε το παράλληλο πρόγραµµα. Και θα το καταλάβει ακόµη περισσότερο, όταν περάσει το νοµοσχέδιο από τη Βουλή µετά τις γιορτές. Και τότε η Ν∆ θα έχει µπροστά της άλλο ένα τεράστιο αδιέξοδο. Που θα τρέξει να κρυφτεί και από αυτό... Οµως, από το άλλο µε το χρέος, πώς θα ξεφύγει;
ΚΑΜΙΑ «ΒΙΩΣΙΜΗ» ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Στο ζήτηµα του χρέους, το ιδεολογικό (αλλά και λογικό) αδιέξοδο της Ν∆ είναι απόλυτο και ανυπέρβλητο. Γιατί είναι το κόµµα που αποφάσισε -ως στρατηγική επιλογή- να επενδύσει στην άποψη ότι το χρέος της χώρας είναι βιώσιµο!
Τώρα, λοιπόν, που οι ΠΑΝΤΕΣ λένε ότι δεν είναι, τι απαντούν τα «γαλάζια» στελέχη;
Οταν θα αρχίσει η κυβέρνηση να διαπραγµατεύεται την αποµείωση του χρέους, αυτοί τι θα λένε στο λαό; Οτι το χρέος µας ήταν βιώσιµο µέχρι το 2014 και «χάλασε» το 2015; Και δεν θα ντρέπονται;
Και όταν αποµειωθεί; Προφανώς, θα του λένε ότι η αποµείωση «δεν είναι και τίποτα σπουδαίο, γιατί ούτως ή άλλως το χρέος µας βιώσιµο ήταν»!
Πιο αδιέξοδο γίνεται; Πιο παράλογη στάση; Πιο λανθασµένη στρατηγική επιλογή; Πιο επικίνδυνη πολιτική θέση, τόσο για τη χώρα όσο και για το κόµµα σου; Οχι, δεν γίνεται.
Οµως, αυτή την επιλογή έκανε τότε το κόµµα της Ν∆, υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαµαρά. Και τώρα καλείται να αντιµετωπίσει τα αδιέξοδά της.
Α∆ΙΕΞΟ∆Α ΧΡΩΜΑΤΟΣ... ΓΑΛΑΖΙΟΥ
Το ενδιαφέρον είναι ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ κλήθηκε να αντιµετωπίσει αντίστοιχης φύσεως και δυσκολίας επικοινωνιακά και ουσιώδη αδιέξοδα, το χρόνο που περνάει. Οµως, αποφάσισε να το κάνει µε «ασπίδα» του την αλήθεια. Ρώτησε το λαό µε το δηµοψήφισµα, όταν είχε ανάγκη τη βοήθειά του. Και µόλις έκανε τη συµφωνία, πήγε σε εκλογές, µε τα δεδοµένα γνωστά και τα χαρτιά ανοικτά. Είπε την αλήθεια στο λαό και ο λαός τον έκρινε. Και ο λαός έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόµµα και τον Τσίπρα κυβερνήτη της χώρας. Και άρα, τότε, εκείνη τη στιγµή της 20ής του Σεπτέµβρη, όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσµατα, τα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ λύθηκαν διά παντός!
Τι µπορεί κανείς να χρεώσει στον ΣΥΡΙΖΑ, αλήθεια σήµερα, στα σοβαρά; Οτι δεν υλοποιεί αυτά που έλεγε πριν από τις προ-προηγούµενες εκλογές του περασµένου Ιανουαρίου;
Πριν από τη διαπραγµάτευση, πριν από το δηµοψήφισµα και πριν από τις δεύτερες εκλογές; Μπράβο, πολύ έξυπνο! Και ποιον µπορεί να πείσει αυτό το επιχείρηµα, εκτός από αυτούς, που ήδη ψηφίζουν Αδωνι; Κανέναν.
Και αυτό ακριβώς είναι το θεµελιώδες και βασικό πρόβληµα της Ν∆ σήµερα. Οτι έχει υιοθετήσει πλήρως τη λογική και την επιχειρηµατολογία του Αδωνι. Για την ακρίβεια, είναι η λογική του Αντώνη Σαµαρά, της οποίας ο καλύτερος εκφραστής είναι ο Αδωνις. Και ο Βορίδης. Το παλιό καλό λεγόµενο και «σκληρό ροκ» της δεκαετίας του '80 και του '90. Μόνο που αυτό το προφίλ του Νεοδηµοκράτη ψηφοφόρου δεν έχει πέραση πια στην κοινωνία. Εχει, για να µπαίνει η Ν∆ στη Βουλή. Αλλά για να ξαναγίνει η Ν∆ κυβέρνηση, όχι, δεν έχει. Ο φανατισµός, η τροµολαγνεία, οι ακρότητες, οι φθηνοί πολιτικαντισµοί, όσο όµορφα και αν ντύνονται από τα µίντια, δεν µπορούν να πείσουν πλέον τα ευρύτερα τµήµατα της κοινωνίας. Οι κοµµατικο-πωρωµένοι πάντα θα υπάρχουν. Οµως, είναι λίγοι και όλο και θα λιγοστεύουν. Και υπ' αυτή την έννοια, όσο επικρατεί η συγκεκριµένη λογική στη Ν∆ και όσο συνεχίζει να την εκπροσωπεί τηλεοπτικά ο Αδωνις Γεωργιάδης και οι όµοιοί του, τόσο είναι δεδοµένο και σίγουρο ότι η Ν∆ θα χάνει από τον Τσίπρα... µέχρι αυτός να βαρεθεί.
ΧΩΡΟΣ (ΣΤΑ ∆ΕΞΙΑ) ΥΠΑΡΧΕΙ
Από την άλλη, αν η -«Σαµαρικής» έµπνευσης- φωνή δεν βρει θέση στη νέα µέρα της Ν∆, έτσι όπως αυτή θα ξηµερώσει στις 11 Ιανουαρίου, τότε αυτή δεδοµένα θα µετατραπεί σε τσιρίδα (σαν αυτή του Αδωνι) και θα αναζητήσει άλλα νέα κοµµατικά µετερίζια, για να βγει να φωνάζει.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι το ποσοστό της Χρυσής Αυγής δίνει το δικαίωµα στους αυτό-ονοµαζόµενους γνήσιους δεξιούς να ονειρεύονται ότι µπορούν να δηµιουργήσουν ένα νέο πολιτικό πόλο, που θα πάρει τους ενεργητικούς και νέο-επιθετικούς δεξιούς από τη Ν∆ από τη µια, και τους ακόµη πιο φανατικούς εχθρούς του Τσίπρα από τη Χρυσή Αυγή, από την άλλη, και µε τη µαγιά αυτή θα µπορέσουν να στήσουν εύκολα ένα νέο κόµµα, που θα αποκαλείται «γνήσια» ή «αυθεντικά» δεξιό. Και έτσι θα ξανασµίξουν και µε τον Μπαλτάκο αλλά και µε τόσους άλλους. Και φυσικά, αυτός ο νέος αυθεντικός δεξιός πολιτικός φορέας θα έχει ως µισητό εχθρό του... τη Ν∆, όση από αυτήν θα έχει µείνει τέλος πάντων, υπό την ηγεσία του Βαγγέλη Μεϊµαράκη (που ασφαλώς θα κάνει περίπατο ΚΑΙ στο δεύτερο γύρο, τώρα στις 10 Ιανουαρίου).
Αυτό έρχεται στη Ν∆, ως η απόλυτα νοµοτελειακή εξέλιξη της αδιέξοδης πολιτικής της και της παρασιτικής κατηφορικής πορείας της, τα τελευταία χρόνια. Αυτό θα ζήσει τη νέα χρονιά. Καλή χρονιά.
Τελευταίος (και καταϊδρωµένος) παρά τα shows!
Τελικά, ο Αδωνις έκανε την έκπληξη στις εκλογές. Είναι ο µόνος από τους υποψήφιους αρχηγούς του κόµµατος, που κατάφερε να συγκεντρώσει από όλη την Ελλάδα... λιγότερους σταυρούς από όσους είχε συγκεντρώσει ΜΟΝΟ στη Β' Αθηνών, πέρυσι τον Ιανουάριο. Μόνο ένας Αδωνις θα µπορούσε να το καταφέρει αυτό! Ορίστε και µε νούµερα...
Ο Αδωνις Γεωργιάδης συγκεντρώνει συνολικά 46.065 σταυρούς σ' όλη την Ελλάδα. Και όµως, στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, πριν από ένα χρόνο ακριβώς, ΜΟΝΟ στη Β' Αθηνών, πήρε 70.853 σταυρούς! Και βγαίνει τώρα και πανηγυρίζει;;; Που πήρε σχεδόν τους µισούς... σ' ολόκληρη την Ελλάδα;
∆ηλαδή, αν πήρε 46.000 σταυρούς σ' όλη την Ελλάδα, ΜΟΝΟ στη Β' Αθηνών, πόσους σταυρούς πήρε; Να πούµε τους µισούς; ∆ηλαδή, τον απέρριψαν ως αρχηγό πάνω από το 70% όσων τον είχαν σταυρώσει ως βουλευτή; Και αν πήρε λιγότερους από τους µισούς; Τον απέρριψαν ακόµη περισσότεροι από το 70%; Θα έχει ενδιαφέρον να το µάθουµε αυτό το νούµερο. Και µη νοµίζετε ότι αντίστοιχη εικόνα εµφανίζεται και στους άλλους υποψήφιους. Για παράδειγµα:
■ Ο Βαγγέλης Μεϊµαράκης τον Ιανουάριο πήρε 41.808 σταυρούς ως υποψήφιος βουλευτής (στην ίδια περιφέρεια µε τον Αδωνι) και τώρα ως υποψήφιος συγκέντρωσε 160.823 από όλη την Ελλάδα.
■ Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επίσης, πέρυσι τον Ιανουάριο συγκέντρωσε 89.450 σταυρούς, επίσης στην ίδια εκλογική περιφέρεια (Β' Αθηνών) και τώρα στην εσωκοµµατική κάλπη 115.162 από όλη την Ελλάδα.
Αρα, και οι δύο συνυποψήφιοι του Αδωνι αύξησαν τους σταυρούς που πήραν τώρα (από όλη την Ελλάδα) σε σχέση µε αυτούς που πήραν στις εκλογές του Ιανουαρίου. Μόνο ο Αδωνις πήρε λιγότερους! Και µάλιστα, κατά πολύ λιγότερους!!!
Αυτό τι µήνυµα στέλνει για την «πέραση» του Αδωνι στην κοινωνία; Και µιλάµε για τη «γαλάζια» κοινωνία, αυτή που είναι η µόνη που µπορεί να τον ακούει. Αλλά ακόµη και σ' αυτή. Ποιο είναι το συµπέρασµα που βγάζει κανείς από τα νούµερα; Οτι δικαιολογείται να εµφανίζεται ως µια πετυχηµένη υποψηφιότητα ή ότι τελικά δοκίµασε τη µεγαλύτερη προσωπική του ήττα; Πάντα σε σχέση µε τους συνυποψηφίους του...
from Το ΧΩΝΙ - Το ΧΩΝΙ - ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ http://ift.tt/1Prvw2V
via IFTTT
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου