Οι µνήµες δεν γκρεµίζονται, όσο κι αν κτυπιούνται µερικοί για το αντίθετο. Ανθρωπος, κοινωνία, έθνος δίχως παρελθόν είναι µια κατάµαυρη τρύπα στο παρόν, ένα τίποτα στο µέλλον. Πάντως, εννέα νέες ταινίες αυτήν την εβδοµάδα, εκ των οποίων οι πέντε από αυτές αναζητούν το ενδιαφέρον του θεατή, σηµαίνει καθαρό θάψιµο. Πόσο µάλιστα όταν, την Τετάρτη 21 Σεπτεµβρίου, σήκωσε την αυλαία το 22ο ∆ιεθνές Φεστιβάλ Κινηµατογράφου της Αθήνας, «Νύχτες Πρεµιέρας», µε τον Λουκά Κατσίκα ως τον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή και µε 180 ταινίες στη φαρέτρα του... Long Kiss for Goodnight!
«Και οι 7 Ηταν Υπέροχοι» (Magnificent Seven) | ***
● Σκηνοθεσία: Αντουάν Φουκουά
●
Με τους: Ντένζελ Ουάσινγκτον, Κρις Πρατ, Ιθαν Χοκ,
Πίτερ Σάρσγκαρντ, Χέιλι Μπένετ, Βίνσεντ Ντονόφριο.
● ∆ιάρκεια: 132'
● ∆ιανοµή: Feelgood
Σκληρός και αδίστακτος επιχειρηµατίας καταδυναστεύει τους κατοίκους ενός χωριού, φερόµενος σαν κτήνος. Μια γυναίκα αποφασίζει να αντιδράσει και βγαίνει στη γύρα για να βρει µισθοφόρους, ικανούς να ελευθερώσουν την πόλη από τα δεσµά του. Καταφέρνει να συγκεντρώσει επτά σκληρούς και ετερόκλητους πιστολάδες, ρεµάλια διαφόρων φυλών για να βάλουν τα πράγµατα στη θέση τους στο χωριό.
Είναι από τις ταινίες που ξεχωρίζουν αυτή την εβδοµάδα. Ξεκαθαρίζουµε, όµως, δυο σηµαντικά θέµατα. Πρώτον: Μην µπείτε στην διαδικασία σύγκρισης ή ταύτισης µε την ταινία του Κουροσάβα, «Οι 7 Σαµουράι» (1952), ούτε µε την οµότιτλη του Τζον Σάρτζες (1960). Βρισκόµαστε στο 2016 και οποιαδήποτε σύγκριση θα είναι ατυχής, µε αποτέλεσµα να µην την απολαύσετε. Ο Φουκουά βασίστηκε απλά στο σενάριο του Κουροσάβα και στο διάκοσµο του Σάρτζες, οπότε οι σεναριογράφοι Νικ Πιτζολάτο και Ρίτσαρντ Γουένκ δηµιούργησαν επτά σύγχρονους χαρακτήρες διαφορετικής δυναµικής από εκείνους τους παλιούς, έχοντας ως σταθερό σηµείο το σηµερινό γίγνεσθαι, που ερµηνεύεται ως εξής: «Συνεχίζουµε να θέλουµε σωτήρες εδώ και τώρα!».
∆εύτερον: Ο Φουκουά είναι ο σκηνοθέτης που δεν κιοτεύει σε κανένα είδος, αρκεί το σενάριο να του κάνει «κλικ». Μπορεί να καλπάζει στην αγγλική ύπαιθρο ως Αρθούρος, να διασχίζει αφρικανικές ζούγκλες ως κοµάντο στα «∆άκρυα του Ηλιου», να «βρωµίζει» το πρόσωπο της αµερικανικής αστυνοµίας στην «Ηµέρα Εκπαίδευσης» (Οσκαρ για τον Ντένζελ Ουάσινγκτον), µέχρι να παίζει µε τα κολτ στην Αγρια ∆ύση. ∆ιαθέτει τη στόφα του καλλιτέχνη, δεν χαµπαριάζει και το έχει αποδείξει. Ξέρει να στήνει περιπετειώδεις ταινίες µε σοφιστικέ δράση. Το πρώτο σαραντάλεπτο και το φινάλε, σκηνοθετικά, αποδεικνύουν τα γραφόµενα. Λατρεύει τους µάτσο ήρωες µε νιονιό και γυναίκες µε τσαγανό. Οι φλώροι δεν έχουν θέση στα κινηµατογραφικά όνειρα του Φουκουά. Βροχή οι τσεκουράτες ατάκες, πλούσιο το µπλαζέ ύφος, ηρωικό και χορταστικό πιστολίδι εν είδει καλαίσθητης χορογραφίας. Βιβλική σφαγή µε θρησκευτικό υπόβαθρο –ακόµα και τα καθάρµατα έχουν καρδιά- σε ένα βλαχοχώρι µε χρυσό και άπληστο φεουδάρχη µε στρατό. Ο,τι πρέπει, δηλαδή, για να παίρνουµε θάρρος.
«Πελέ: Η Ιστορία Ενός Θρύλου» (Pele: Birth of A Legend) | **
● Σκηνοθεσία: Τζεφ και Μάικλ Ζίµπαλιστ.
●
Με τους: Κέβιν ντε Πάουλα, Βίνσεντ Ντ' Ονόφριο,
Μαριάνα Νούνες, Φελίπε Σίµας,
Λεονάρντο Λίµα Καρβάγιο, Σεθ Μάικλς.
● ∆ιάρκεια: 107'
● ∆ιανοµή: Odeon
Γεννήθηκε ενδεής και ξυπόλυτος µεν, αλλά το απόλυτο ποδοσφαιρικό σύµβολο δε. Είναι η ζωή του Εντσον Αράντες Ντο Νασιµέντο, κατά κόσµο Πελέ, που ξεκίνησε από τις φαβέλες του Τρες Κορασόες της Βραζιλίας, για να φτάσει να χαρίζει παγκόσµια κύπελλα στην χώρα του.
Οι ντοκιµαντερίστες Τζεφ και Μάικλ Ζίµπαλιστ, βασισµένοι σε βιογραφικά στοιχεία του Πελέ, συγγράφουν το σενάριο και σκηνοθετούν την ταινία ως φόρο τιµής στον θρύλο των γηπέδων. Καθότι έχουν ασχοληθεί ξανά µε τη Βραζιλία στο ντοκιµαντέρ «Favela Rising» (2005), µεταφέρουν µια γεύση από την ατµόσφαιρα που επικρατεί στην χώρα, όπου το ποδόσφαιρο έχει θεϊκή υπόσταση. Το µαγικό συστατικό στη συνταγή των αδελφών Ζίµπαλιστ είναι το «Τζίνγκα», το αρχαίο, ελεύθερο πνεύµα των πρώτων αφρικανών σκλάβων, που µετέφεραν οι Πορτογάλοι δουλέµποροι στη Βραζιλία. Κάτι σαν το ισπανικό duende για τους µουσικούς.
Η εσωτερική δύναµη που σε κάνει να εκφράζεσαι πέραν του επιβεβληµένου και να ξεχωρίζεις από τους υπόλοιπους. Είναι ο ελεύθερος «χορός» του Πελέ µε το τόπι στα πόδια, που έκανε εκατοµµύρια φιλάθλους ανά τον κόσµο να δακρύζουν. Το πνεύµα Τζίνγκα, εκσφενδόνισε τον Βραζιλιάνο στα µεγάλα σαλόνια του χλοοτάπητα. Οι ερµηνείες καλοδουλεµένες και οι ποδοσφαιρικές φάσεις ικανοποιητικές, ώστε να δηµιουργήσουν την ένταση που χρειάζεται ο θεατής. Καλή δουλειά και πολλές ένδοξες µνήµες για τους ποδοσφαιρόφιλους. Ολα συγκινητικά, θριαµβευτικά και όµορφα δοσµένα, αλλά δίχως «Τζίνγκα!».
«Ο Κούµπο και Οι ∆υο Χορδές» (Kubo and The Two Strings, µεταγλωτισµενο σε 3D) | ****
●
Σκηνοθεσία: Τράβις Νάιτ
●
Με τις φωνές των Κωνσταντή Μαυρία, Αννας Κουτσαφτίκη,
∆ηµήτρη Μακαλία, Μαρίας Ζερβού.
● ∆ιάρκεια: 101'
● ∆ιανοµή: UIP
Ενα έξυπνο και καλόκαρδο αγόρι, ο Κούµπο, κρυµµένος µαζί µε τη µητέρα του, πορεύεται αφηγούµενος στους ανθρώπους φανταστικές, ηρωικές ιστορίες µε το µαγικό του έγχορδο. Ενα µοχθηρό πνεύµα ξυπνάει άθελά του. Η µητέρα του πεθαίνει, προσπαθώντας να τον σώσει. Ο Κούµπο θα ενώσει τις δυνάµεις του µε µια µαϊµού κι ένα σκαθάρι, για να ξεκινήσει ένα συναρπαστικό ταξίδι, λύνοντας το µυστήριο του έκπτωτου πατέρα του, που ήταν ο καλύτερος πολεµιστής σαµουράι.
Ακρως δηµιουργική και παραγωγική η εταιρεία Laika συνεχίζει να σηµειώνει δυναµική πορεία στο απαιτητικό σύµπαν του παγκόσµιου animation. Ταινίες µε ζουµί, στελεχωµένες από απίστευτες τεχνικές, εξελιγµένη θεµατολογία και ευφάνταστη σκηνοθεσία. Επειτα από τα επιτυχηµένα «Το Σπίτι στην Οµίχλη» (2009), «Μια Μεταφυσική Ιστορία» (2012), «Τα Τερατοκουτάκια» (2014), ο Κούµπο, ως µυθολογικός Περσέας, διαφοροποιείται από τις προηγούµενες, δηµιουργώντας µια άνευ τεθλασµένων γραµµών φιλοσοφική σύνδεση ανάµεσα στους δύο κόσµους: Τον ορατό και τον αόρατο, τον θετικό και τον αντίθετό του. Με το άρτιο περιτύλιγµα του φαντασµαγορικού παραµυθιού, οι προσεγγίσεις γίνονται απόλυτα κατανοητές στην παιδική αντίληψη. Τολµηρά και άφοβα, ξεδιπλώνεται ένα θαυµάσιο σενάριο. Παραµύθι ή παιδική ιστορία; ∆εν έχει καµία διαφορά! Η εναρµόνιση, στα όρια της τελειότητας, ενός animation φιλµ µε προσεγµένη µεταγλώττιση στα ελληνικά για τους µικρούς µας φίλους είναι καταπληκτική. Η χρωµατική της ταινίας είναι άθλος. Ενα χάρµα αισθήσεων που αξίζει να το απολαύσουν οι µικροί άνθρωποι!
«Μαθήµατα Ζωής» (Les Heritiers) | **
● Σκηνοθεσία: Μαρί-Καστίγ Μανσιόν-Σαρ
●
Με τους: Αριάν Ασκαρίντ, Ζενεβιέβ Μνικ,
Αχµέντ Ντραµέ, Στεφάν Μπακ.
● ∆ιάρκεια: 105'
● ∆ιανοµή: Seven
Πραγµατική ιστορία, που αναφέρεται στην Γαλλίδα καθηγήτρια Αννα και στο δύσκολο τµήµα της. Απογοητευµένη από την έλλειψη φιλοδοξίας των µαθητών, παροτρύνει την τάξη να συµµετάσχει σε διεθνή διαγωνισµό µε θέµα τι σηµαίνει να είσαι έφηβος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί... και φυσικά έφηβος Ιουδαίος. Αρχής γενοµένης από τη Γαλλίδα σκηνοθέτιδα Μαρί-Καστίγ Μανσιόν-Σαρ, όνοµα που θυµίζει κόµισσα του Λυνί, θεωρώ πως έπεσε σε πολύ βαθιά νερά. Για να σκηνοθετήσει µια ταινία µε καυτό περιεχόµενο, σίγουρα δεν άκουσε «φωνές» όπως της συµπατριώτισσάς της, Ζαν Ντ' Αρκ. Το θέµα Γαλλία και Γάλλοι Ιουδαίοι, που στάλθηκαν στα κρεµατόρια του Γ' Ράιχ, είναι το ψαροκόκκαλο στο επαναστατικό τρίπτυχο «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα». Η Μανσιόν Σαρ, από τα εφηβικά ροµάντζα έκανε ένα κινηµατογραφικό σάλτο και βρέθηκε να «ξεπλένει» ροµαντικά, αισιόδοξα, συγκινητικά, τις ενοχές από το συνειδησιακό κυανό, λευκό και κόκκινο σώµα της γαλλικής δηµοκρατίας. Το ενδιαφέρον είναι ότι το «ντουζάκι» κάθαρσης το αναλαµβάνουν ατίθασοι µαθητές διαφόρων εθνοτήτων και φυλών, που ζουν στις φτωχογειτονιές της γαλλικής πόλης. Εξυπνο! Καλοκτισµένη είναι η ταινία, µε ζόρικες ερµηνείες από τους έφηβους. Τέτοιου είδους εθνικοί λεκέδες, βέβαια, ούτε µε χλωρίνη δεν καθαρίζουν.
«Νοσταλγώντας το Φως» (Nostalgia de la Cruz) | ****
● Σκηνοθεσία: Πατρίσιο Γκουζµάν
● ∆ιάρκεια: 90'
● ∆ιανοµή: ΑΜΑ
Το γεγονός ότι είναι παραγωγή του 2010 και πριν από το υπέροχο «Μαργαριταρένιο Κουµπί» δεν ακυρώνει διόλου την αδιαµφισβήτητη αίσθηση του πολύτιµου λίθου που... έπεσε από το διάστηµα στην έρηµο της κινηµατογραφικής ζούγκλας. Είναι ντοκιµαντέρ! Ε, και; Πολλές ταινίες µυθοπλασίας θα ήθελαν το εκτόπισµα αυτού του έργου και την ποιητική υπόστασή του. Ο Γκουζµάν είναι λάλον ύδωρ και συνοµιλεί µε την εικόνα, όπως ο άνθρωπος µε το Θεό. Γνωρίζει το µέτρο της ικεσίας και ανακαλεί επίµονα τις µνήµες µιας χώρας που υπέφερε από την δικτατορία του Πινοσέτ, ώστε να µην ξανασυµβεί ποτέ και σε κανένα ανθρώπινο ον αυτό το δράµα. Μυσταγωγεί ως προς την δοµή του σεναρίου και σε αυτό που θέλει να πει, σε σηµείο τέτοιο που γεννάει ανυπόφορο σφίξιµο στο στοµάχι κι έπειτα µια πρωτόγνωρη ελευθερία.
Λογοτεχνικά δοσµένο, όλο το ντοκιµαντέρ κυλάει σαν ποτάµι που παρασέρνει τις µαύρες πέτρες του παρελθόντος, για να τις απιθώσει στην γαστέρα της ιστορίας, εκεί που είναι καταγεγραµµένη όλη η χυδαιότητα της ανθρωπότητας. Εκεί που η Α-ληθία βρίσκεται σε αναµονή. Απλά µεγαλείο. Στην έρηµο Ατακάµα της Χιλής και σε 3.000 πόδια υψόµετρο, αστρονόµοι από όλον τον κόσµο συγκεντρώνονται για να παρατηρήσουν τα αστέρια. Κι ενώ εξετάζουν το διάστηµα για να ερµηνεύσουν από το βαθύ παρελθόν το παρόν, ελάχιστα πιο κάτω µερικές γυναίκες σκάβουν στην έρηµο, σε αναζήτηση των αγνοούµενων συγγενών τους, που έπεσαν θύµατα της θηριωδίας του Πινοσέτ. Μνήµες σε ουρανό και γη.
from ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ - toxwni.gr http://ift.tt/2d7m89J
via IFTTT
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου