Δεκαετία του '60. Η Ελλάδα ζει το δικό της οικονομικό θαύμα. Με ρυθμούς ανάπτυξης γύρω στο 7% ετησίως, υποχρεώνει κάποιους αναλυτές της εποχής να συγκρίνουν τη χώρα μας με την καλπάζουσα Ιαπωνία.
Εκείνη την εποχή μπαίνουν οι βάσεις για αυτό που μέλλει να αποτελέσει την πιο γνωστή τουριστική αυτοκρατορία της πατρίδας μας, τον όμιλο Δασκαλαντωνάκη. Τα αδέλφια Δημήτρης και Νίκος αρχίζουν τότε την επιχειρηματική τους δραστηριότητα, που φτάνει σήμερα να απαρτίζεται από 37 επιχειρήσεις, οι οποίες εκτείνονται από τα ξενοδοχεία Grecotel που όλοι γνωρίζουμε, έως σε κλάδους πολύ πέραν του τουριστικού.
Βέβαια, στην πορεία τους αυτή, τα δύο αδέλφια δεν είναι μόνα. Το καλοκαίρι του 1965 κιόλας, ο Νίκος γνωρίζει την Πόπη, την ερωτεύεται σφόδρα και παντρεύονται μόλις ένα χρόνο αργότερα. Μαζί, φέρνουν στον κόσμο τη Μάρη, τον Γιάννη και την Τίνα. Οπως είναι φυσικό, από πολύ νωρίς τα παιδιά τους αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης στον όμιλο.
Ηδη, το 1994 όλη η οικογένεια βρίσκεται σε πλήρη ενεργοποίηση και ο όμιλος αναπτύσσεται με ταχύτατους ρυθμούς. Το 1998, ο Γιάννης και η Μάρη ασκούν ισότιμα διευθυντικά καθήκοντα στις επιχειρήσεις του ομίλου Δασκαλαντωνάκη. Την ίδια χρονιά, ιδρύεται η εταιρεία holding, Sunstores Α.Ε., στην οποία υπάγονται οι περισσότερες οικογενειακές επιχειρήσεις. Στην Sunstores συμμετέχουν ισότιμα (από 20%) τα πέντε μέλη της οικογένειας, Νίκος, Πόπη, Μάρη, Γιάννης και Τίνα. Το 2004, η Μάρη αναλαμβάνει τη διεύθυνση των ξενοδοχείων τύπου resort και ο Γιάννης με την Τίνα εστιάζουν τη δραστηριότητά τους στα ξενοδοχεία πόλης (Classical).
Το σχήμα αυτό λειτουργεί, με μικρότερα ή μεγαλύτερα -αλλά, πάντα, διαχειρίσιμα εντός της οικογένειας- προβλήματα, μέχρι τον Απρίλιο του 2009. Τότε, ο όμιλος προσβάλλεται από τον ιό που ταλανίζει παραδοσιακά τις ελληνικές οικογενειακές επιχειρήσεις: τις ενδοοικογενειακές και προσωπικές διαφορές. Η προσωπική σχέση του πατέρα, Νίκου Δασκαλαντωνάκη, με τη μητέρα, Πόπη, μπαίνει σε περίοδο μεγάλης κρίσης, μετά την αιφνίδια και χωρίς καμία δικαιολογία απαίτηση του πρώτου του παραδώσει η -τότε- σύζυγός του όλες τις μετοχές της. Αυτό σηματοδοτεί την απαρχή μιας κόντρας που, εκείνη την εποχή, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ότι θα λάβει τεράστιες διαστάσεις, εντός και εκτός δικαστικών αιθουσών.
Χαρακτηριστική των διαστάσεων της αντιπαράθεσης είναι παλιότερη δήλωση της Τίνας Δασκαλαντωνάκη, όταν είχε ερωτηθεί για τις σχέσεις της με τον πάτερα της: «Ποιες μπορεί να είναι οι σχέσεις μου όταν διασταυρώνομαι με τον πάτερα μου στο πεζοδρόμιο και δεν με χαιρετά, ο δε μπράβος του με σπρώχνει; Δεν ήθελα να φτάσω στα 37 μου για να μάθω πως ο πατέρας μου θα ήταν ο δήμιός μου. Αν το ήξερα νωρίτερα, θα είχα φροντίσει να είχα πάρει άλλη πορεία στη ζωή μου, θα τον είχα εμποδίσει να με διαλύσει»...
Και, βέβαια, όταν υπάρχει η αιτία, η αφορμή της έκρηξης στον πασίγνωστο -και από τη συνεργασία του με τον γερμανικό τουριστικό κολοσσό, TUI- όμιλο Δασκαλαντωνάκη δεν αργεί να βρεθεί. Αυτή τη φορά, είναι η πρόταση Νίκου και Μάρης (οι οποίοι συγκροτούν ξεκάθαρα, πλέον, το ένα «στρατόπεδο») για τη σύναψη ενός μεγάλου ομολογιακού δάνειου και, μέσω αυτού, την αναδιάρθρωση του συνόλου του δανεισμού του ομίλου. Μια πρόταση που προσκρούει στις διαφωνίες των υπολοίπων. Τότε, ο Νίκος αλλάζει τακτική και προσπαθεί να την «περάσει» διασφαλίζοντας την πλειοψηφία των μετοχών. Οπως καταγγέλλει η άλλη πλευρά στη σωρεία δικογράφων που κατατέθηκαν στο πλαίσιο των δικαστικών μαχών που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, ο πατέρας επιχειρεί να πείσει τη σύζυγό του, Πόπη, να του παραχωρήσει το σύνολο των μετοχών της, χωρίς δικαιολογία! Με αυτό τον τρόπο, ο ίδιος θα είχε «πίσω του» το 60% του ομίλου (20% Νίκος, 20% Μάρη και 20% Πόπη) και θα μπορούσε απρόσκοπτα να προχωρήσει στην υλοποίηση του σχεδιασμού του. Μάλιστα, όπως τονίζεται στα σχετικά δικόγραφα, η πίεση προς την Πόπη είναι τέτοια που η ίδια παθαίνει καρδιακό επεισόδιο στις 7 Απριλίου 2009 και νοσηλεύεται στον Ευαγγελισμό.
ΟΙ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΎΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΛΛΗΛΟΑΝΑΙΡΟΥΝΤΑΙ!
Την ίδια εποχή, όπως καταγγέλλει η πλευρά της μητέρας και των δύο παιδιών, ο Νίκος καταθέτει -εν αγνοία τους- στις αρμόδιες αρχές το πρακτικό μιας γενικής συνέλευσης της Sunstores (με ημερομηνία 15 Απριλίου 2009) που οι ίδιοι υποστηρίζουν πως δεν έγινε ποτέ! Σε αυτό το έγγραφο, την ύπαρξη του οποίου η άλλη πλευρά πληροφορείται πολύ αργότερα, εμφανίζεται η γενική συνέλευση να αποφασίζει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, με ταυτόχρονη παραίτηση Πόπης, Γιάννη και Τίνας από το δικαίωμα προτίμησής τους και τελικό αποτέλεσμα να χάσουν την πλειοψηφία του ομίλου. Συγκεκριμένα, τα ποσοστά των τριών -μέχρι τότε ισότιμων- μετόχων εμφανίζονται να περιορίζονται από το 20% στο 16,145% (και, άρα, συνολικά χαμηλότερα του 50%, στο 48,435% από 60% έως τότε).
Μάλιστα, τα παιδιά και η μητέρα, για να αποδείξουν ότι αγνοούσαν απόλυτα ότι ποτέ έλαβε χώρα μια τέτοια συνέλευση, επικαλούνται ένα άλλο εκπληκτικό έγγραφο. Το πρακτικό της αμέσως επόμενης γενικής συνέλευσης (Ιούνιος 2009), στην οποία συμμετείχαν κανονικά και όπου τα ποσοστά και των πέντε μελών της οικογένειας εμφανίζονται αμετάβλητα, από 20% έκαστο! Πώς επιχείρησε να δικαιολογήσει, εκ των υστέρων, τα.. αδικαιολόγητα ο πατέρας; Μιλώντας για ένα λάθος του λογιστή!
Σα να μην έφτανε αυτό, επισημαίνεται ότι η ημερομηνία της πρώτης γενικής συνέλευσης, στην οποία εμφανίζεται να απομειώνεται το ποσοστό των τριών υπέρ της πλευράς του πάτερα, τοποθετείται μόλις δύο ημέρες αφού η μικρότερη κόρη, Τίνα, είχε λάβει εξιτήριο από το μαιευτήριο «Μητέρα»! Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, να έχει παραστεί η ίδια σε γενική συνέλευση, δυο μέρες μετά την καισαρική; προκύπτει, εύλογα, το ερώτημα.
ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ...
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2009, οι προσωπικές διαφορές του Νίκου με την Πόπη οδηγούνται στην οριστική ρήξη και ο πρώτος φεύγει από το σπίτι τους. Η ρήξη γίνεται, πλέον, και δημόσια... Οπως είναι αναμενόμενο, τα προσωπικά θέματα έχουν αντίκτυπο και στα επιχειρηματικά. Χάνεται η δυνατότητα διοίκησης του ομίλου από την οικογένεια ενωμένη. Σε μια ύστατη προσπάθεια συνεννόησης, ο Γιάννης και η Τίνα στέλνουν μια επιστολή στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και τους καλούν σε συνεδρίαση του διοικητικού συμβούλιου με θέμα την ίδρυση υπηρεσίας εσωτερικού ελέγχου, ώστε να είναι δυνατή η συνέχιση της διοίκησης του ομίλου χωρίς αποκλεισμούς, με τη συμμετοχή και τη διαφύλαξη των συμφερόντων όλων των μετόχων.
Ο Νίκος δεν απαντά ποτέ. Αντί αυτού, εμφανίζει ένα νέο πρακτικό (με ημερομηνία 21 Δεκεμβρίου 2009), στο οποίο παρουσιάζει τον εαυτό του ως μοναδικό μέτοχο της Sunstores, αποφασίζοντας την αφαίρεση της ιδιότητας των μετόχων από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Σα να μην έφτανε αυτό, προχωρά και στην εκλογή νέου διοικητικού συμβουλίου, με μέλη τον ίδιο και κάποιους στενούς του συνεργάτες. Δύο μέρες αργότερα, καταθέτει αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, απαιτώντας να πάψουν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας να εκπροσωπούν την εταιρεία σε οποιοδήποτε επίπεδο. Τους επόμενους μήνες, ακολουθεί σειρά ανάλογων κινήσεων στις περισσότερες από τις εταιρείες του οικογενειακού ομίλου, προκειμένου η σύζυγος και τα παιδιά του να βρεθούν εκτός μετοχικής σύνθεσης και διοίκησης! Είναι χαρακτηριστικό, όπως τονίζεται από την πλευρά των παιδιών, ότι ο Νίκος διεκδικεί ακόμη και την εταιρεία «Χάρισμα Α.Ε.» που συνέστησε το 1995 η Πόπη με τον αδελφό της και τα τρία της παιδιά, αντικείμενο της οποίας είναι η εμπορία κοσμημάτων και στην οποία ο πατέρας δεν έχει καμία εμπλοκή.
ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...
Ποιο είναι το επιχείρημα του Νίκου, βάσει του οποίου επιχειρεί να «εξαφανίσει» τους υπόλοιπους από τις μετοχικές συνθέσεις των εταιρειών; Οτι, λέει, δεν είναι πραγματικοί μέτοχοι, αλλά εικονικοί! Μάλιστα, η Μάρη Δασκαλαντωνάκη -που από καιρό έχει προσχωρήσει στο «στρατόπεδο» του πάτερα- σπεύδει να ισχυριστεί ενώπιον των δικαστηρίων ότι, όντως, είναι εικονική μέτοχος! Πόπη, Γιάννης και Τίνα μένουν έκπληκτοι από αυτούς τους ισχυρισμούς και θέτουν μια σειρά από εύλογα ερωτήματα:
- Αν, όντως, ίσχυε ο ισχυρισμός της Μάρης ότι είναι εικονική μέτοχος, γιατί ο σύζυγός της και πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Σηφουνάκης, περιελάμβανε στην -από πολλών ετών υποβαλλόμενη- δήλωση «πόθεν έσχες» του, στη Βουλή, τις μετοχές που η ίδια λέει τώρα ότι δεν της ανήκουν; Αυτό δεν είναι πιθανό να ενεργοποιήσει τις διατάξεις περί ανακριβούς δήλωσης «πόθεν έσχες», που μπορεί να επιφέρει ποινικές κυρώσεις;
- Αν, όντως, ίσχυε ο ισχυρισμός ότι ο Γιάννης, η Τίνα και η Μάρη είναι εικονικοί μέτοχοι, πώς εξηγείται το γεγονός ότι είχαν εγγυηθεί προσωπικά για τις δανειοδοτήσεις των εταιρειών, προκειμένου αυτές να εξασφαλίσουν την απαραίτητη χρηματοδότηση και να γιγαντωθούν σε Ελλάδα και εξωτερικό;
- Αν, όντως, ίσχυε ο ισχυρισμός αυτός, δεν θα συνιστούσε -ουσιαστικά- αμφισβήτηση των περιουσιακών δικαιωμάτων και των τεσσάρων μεγάλων τραπεζών που έχουν δανειοδοτήσει τον όμιλο; Δεν ενέχει και τον κίνδυνο να θεωρηθεί ως απάτη σε βάρος τράπεζας (ψευδής παράσταση στα όργανά της με σκοπό να του χορηγήσουν δάνεια), η οποία επιφέρει ακόμη και ποινή ισόβιας κάθειρξης; Εάν οι τράπεζες ενημερωθούν ότι η Μάρη ισχυρίζεται πως είναι εικονική μέτοχος, δεν πρέπει να παρέμβουν πρόσθετα στη δικαστική διαδικασία, για να προφυλάξουν τα συμφέροντά τους, διαφορετικά τίθεται θέμα απιστίας σε βάρος των στελεχών της τράπεζας;
- Αν, όντως, ίσχυε ο ισχυρισμός αυτός, τότε δεν τίθεται θέμα ψευδούς δήλωσης των μετόχων και στο πλαίσιο των διαδικασιών για την επιδότηση των εταιρειών του ομίλου με δεκάδες εκατομμύρια από το ελληνικό Δημόσιο και την Ευρωπαϊκή Ένωση;
- Αν, όντως, ίσχυε ο ισχυρισμός αυτός, πώς δικαιολογείται το γεγονός ότι ο Γιάννης Δασκαλαντωνάκης συνέβαλε στην εταιρεία ρευστότητα που ο ίδιος κέρδισε από τις ιδιαίτερα αποδοτικές τοποθετήσεις και αποδόσεις τόσο των δικών του όσο και κεφαλαίων της οικογένειας;
Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΜΗΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΩΝ
Στις 11 Φεβρουαρίου 2010, ο Νίκος καταθέτει αγωγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνης κατά των άλλων μελών της οικογένειας, ισχυριζόμενος ακριβώς ότι η συμμετοχή τους στις εταιρείες είναι εικονική και πως ο ίδιος είναι ο κύριος μέτοχος του 100% των εταιρειών. Σε περίπτωση που το δικαστήριο δεν δεχόταν αυτό τον ισχυρισμό του, ο Νίκος ζητά να γίνει δεκτό ότι τα παιδιά και η σύζυγός του είναι έμμεσοι αντιπρόσωποί του και ότι εξ αυτού απέκτησαν, πάντα για λογαριασμό του, τις μετοχές τους. Τέλος, αν και οι δύο προηγούμενοι ισχυρισμοί απορρίπτονταν, ζητά να θεωρηθεί η κτήση των μετοχών εκ μέρους των παιδιών και της συζύγου ως δωρεά του προς αυτούς, την οποία και ανακαλεί.
Ομως, επί της αγωγής εκδίδεται, στις 19 Δεκεμβρίου 2011, η -υπ' αριθμ. 114/2011- απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνης, η οποία απορρίπτει τον ισχυρισμό περί εικονικότητας, αλλά θεωρεί ότι ο Νίκος Δασκαλαντωνάκης κατάρτισε άτυπη σύμβαση εντολής με τα παιδιά και τη σύζυγό του μέσω της οποίας οι τελευταίοι απέκτησαν τη μετοχική τους ιδιότητα.
Κατά της απόφασης αυτής ασκούνται εφέσεις και από τις δυο πλευρές. Στις 14 Νοεμβρίου 2014 εκδίδεται η -υπ' αριθμ. 107/2014- απόφαση του Εφετείου Χανίων, η οποία κρίνει τελεσίδικα (και με ένα ιδιαίτερα αναλυτικό σκεπτικό) ότι η μητέρα, Πόπη, και τα παιδιά, Γιάννης και Τίνα, ήταν και εξακολουθούν μέχρι σήμερα να είναι οι μοναδικοί και αδιαφιλονίκητοι κύριοι των μετοχών. Στο σκεπτικό του δικαστηρίου τονίζεται το γεγονός ότι όλοι γνώριζαν πως η μητέρα και τα παιδιά ήταν πραγματικοί ιδιοκτήτες και όχι εικονικοί ή εντολοδόχοι του πατέρα, ότι όταν οι δανειοδότριες τράπεζες δέχονταν τα παιδιά ως εγγυητές επίσης τα αναγνώριζαν ως πραγματικούς μετόχους, καθώς και ότι τα παιδιά έχουν δηλώσει -εδώ και χρόνια- σε διάφορους δημόσιους φορείς ότι είναι μέτοχοι των εταιρειών του ομίλου. Ταυτόχρονα, το Εφετείο απορρίπτει την αγωγή του πατέρα και ανακαλεί την απόφαση ασφαλιστικών μέτρων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνης, που έχει προηγηθεί και έχει εκχωρήσει στον ίδιο (προσωρινά) τα μετοχικά δικαιώματα, μετά από μια πολύ συνοπτική διαδικασία, όπως συνηθίζεται. Ταυτόχρονα, αποφαίνεται ότι οι γενικές συνελεύσεις στις οποίες συμμετείχε μόνος του ο Νίκος Δασκαλαντωνάκης είναι ανυπόστατες.
Πόπη, Γιάννης και Τίνα Δασκαλαντωνάκη, με δελτίο Τύπου που εξέδωσαν μετά την εφετειακή απόφαση τονίζουν ότι «αποκλειστικός σκοπός μας ήταν και παραμένει η ομαλή και αδιατάρακτη λειτουργία των εταιρειών του Ομίλου Δασκαλαντωνάκη κατά τρόπο συναινετικό και με τη συμμετοχή και των λοιπών μετόχων, πατέρα και αδελφής μας, των κοινών οικογενειακών εταιρικών μας επιχειρήσεων χωρίς αποκλεισμούς. Είμαστε μία οικογένεια και οραματιζόμαστε την ενδυνάμωση των ξενοδοχείων μας και την επέκταση όλων των επιχειρήσεών μας, ώστε να βγούμε νικητές στον εσωτερικό μας και διεθνή ανταγωνισμό και να δικαιώσουμε τη φήμη που επάξια έχουμε κατακτήσει στον ελληνικό τουρισμό».
ΔΙΚΑΙΩΣΗ (ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ) ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΕΙΟ ΠΑΓΟ
Μετά την έκδοση της απόφασης οι Πόπη, Γιάννης και Τίνα επιδιώκουν εξωδικαστική λύση, τονίζοντας ότι είναι προς το συμφέρον όλων των πλευρών η οικογένεια να ξεπεράσει τις έριδες και να επανέλθει ενωμένη και δυνατή στη διοίκηση των εταιρειών του ομίλου. Ο πατέρας, όμως, αρνείται να εφαρμόσει την απόφαση του Εφετείου. Μάλιστα, απαντώντας στις επιστολές των παιδιών του που πρότειναν εξωδικαστική λύση προβαίνει (εγγράφως!) σε μια πρόβλεψη που μόνο... σε μαντικές ικανότητες μπορεί να παραπέμπει: ότι η εφετειακή απόφαση θα εξαφανιστεί στον Άρειο Πάγο!
Ακολούθως, ο Νίκος ασκεί αναίρεση κατά της απόφασης του Εφετείου, ενώπιον του Αρείου Πάγου, η δικάσιμος της οποίας ορίζεται για τον Οκτώβριο του 2015. Επιπλέον, καταθέτει αίτηση αναστολής ισχύος της απόφασης του Εφετείου, σχετικά με το ανυπόστατο των γενικών συνελεύσεων που έλαβαν χώρα με μόνο συμμετέχοντα τον ίδιο. Το Συμβούλιο του Αρείου Πάγου, όμως, σταματώντας τα σχέδιά του, εκδίδει αρνητική για τον ίδιο απόφαση (υπ' αριθμ. 65/2015), κατά την οποία: «Τα υφιστάμενα διοικητικά συμβούλια και ο νόμιμος εκπρόσωπος (σ.σ.: Νίκος) των εταιρειών του Ομίλου Δασκαλαντωνάκη υποχρεούνται να διενεργούν, μέχρι τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως, αποκλειστικά και μόνο όλες τις αναγκαίες και επιτακτικές πράξεις και πάσης φύσεως ενέργειες για την εύρυθμη και αποτελεσματική λειτουργία των εταιρειών αυτών, με αποκλειστικό σκοπό την προώθηση των οικονομικών συμφερόντων των τελευταίων και όλων των μετόχων αυτών, χωρίς να επιχειρήσουν καμιά μεταβολή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς που ήδη υφίσταται ως προς τους μετόχους των εταιρειών, ούτε να διενεργήσουν οποιαδήποτε εκποίηση ή επιβάρυνση των παγίων περιουσιακών στοιχείων αυτών».
Ουσιαστικά, η συγκεκριμένη απόφαση επιτάσσει ότι τα -κατά τα παιδιά και τη μητέρα- ανυπόστατα διοικητικά συμβούλια έχουν δικαίωμα να προβαίνουν μόνο στις αναγκαίες διαχειριστικές πράξεις για τη λειτουργία των εταιρειών, χωρίς να αλλάξουν τη μετοχική σύνθεση ή να προβούν σε οποιαδήποτε πώληση κ.λπ. Με τον τρόπο αυτό και μέχρι την εκδίκαση της αναίρεσης, αφενός οι εταιρείες συνεχίζουν την ομαλή και ακώλυτη λειτουργία τους ενόψει τουριστικής περιόδου, αφετέρου διασφαλίζονται τα συμφέροντα των Γιάννη, Τίνας και Πόπης Δασκαλαντωνάκη ως πραγματικών μετόχων του ομίλου.
Βεβαίως, ο Νίκος δίνει τη δική του ερμηνεία στην απόφαση, οπότε και -όπως ήταν αναμενόμενο: η συνέχεια στις αίθουσες του Αρείου Πάγου τον προσεχή Οκτώβριο.
from ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ - toxwni.gr http://ift.tt/1GyE6KL
via IFTTT
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου